Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ/ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

Έκθεση Β΄ Λυκείου: Παραπληροφόρηση/ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

Παραπληροφόρηση ονομάζεται η σκόπιμα κακή πληροφόρηση, που χαρακτηρίζεται από τη μετάδοση ανακριβών, μονόπλευρα διογκωμένων ή επινοημένων (ψευδών) πληροφοριών ή/και την απόκρυψη άλλων.

Μορφές παραπληροφόρησης

Ως παραπληροφόρηση νοείται η σκόπιμη προσπάθεια παραπλάνησης του κοινού που αποσκοπεί σε κάποιο όφελος, και όχι η ακούσια αναμετάδοση λανθασμένων ή ελλιπώς τεκμηριωμένων πληροφοριών. Ωστόσο, είτε υπάρχει απώτερο κίνητρο είτε όχι, η μη άρτια ενημέρωση του κοινού είναι εξίσου επιζήμια.

- Ανακριβείς πληροφορίες: Στο πλαίσιο της χειραγώγησης του κοινού και με προφανή στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων είναι συχνή η μετάδοση πληροφοριών που δεν αποδίδουν επακριβώς την πραγματικότητα. Πρόκειται, δηλαδή, για ειδήσεις που, αν και αποδίδουν μέρος της αλήθειας, δεν είναι ωστόσο απολύτως ακριβείς.
Τα σημεία απόκλισής τους από την αλήθεια φανερώνουν συνήθως τις απώτερες επιδιώξεις της μετάδοσής τους, αφού μπορούν να υποδείξουν ποια εντύπωση θέλησαν να δημιουργήσουν ή ποια αντίδραση του κοινού θέλησαν να υποκινήσουν.

Μονόπλευρα διογκωμένες πληροφορίες: Με απώτερο στόχο την στήριξη μιας πολιτικής παράταξης ή ενός οικονομικού παράγοντα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν την τάση να παρουσιάζουν μονόπλευρα τα γεγονότα και κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να προκύπτει το συμπέρασμα ή να δημιουργείται η εντύπωση που τους εξυπηρετεί. Εις βάρος της αντικειμενικότητας και της ενδελεχούς εξέτασης των γεγονότων, τα ΜΜΕ επιλέγουν και τονίζουν μόνο τις πτυχές εκείνες που συμβαδίζουν με το επιδιωκόμενο από αυτά αποτέλεσμα.

Μετάδοση ψευδών πληροφοριών: Η τακτική αυτή, που είναι η πλέον δραστική μορφή παραπληροφόρησης, αποφεύγεται από τους περισσότερους δημοσιογραφικούς οργανισμούς, καθώς μια οποιαδήποτε τέτοια υπόνοια θα καταρράκωνε πλήρως την αξιοπιστία τους. Είναι, άλλωστε, εφικτή η χειραγώγηση του κοινού με έμμεσους τρόπους, χωρίς να απαιτείται μια τόσο απροκάλυπτη μέθοδος.
Στο διαδικτυακό χώρο υπάρχουν, ωστόσο, ιστοσελίδες ενημέρωσης που δεν πληρούν τα κριτήρια της δημοσιογραφικής αρτιότητας, όπου θα μπορούσαν να δημοσιευτούν ακόμη και ψευδείς πληροφορίες, σε μια απέλπιδα προσπάθεια προσέλκυσης αναγνωστικού κοινού.

Απόκρυψη πληροφοριών: Συνήθης μορφή παραπληροφόρησης είναι και η απόκρυψη πληροφοριών, οι οποίες θα μπορούσαν να ζημιώσουν τα συμφέροντα της παράταξης ή του οικονομικού παράγοντα που εξυπηρετείται από τα μέσα ενημέρωσης. Στις περιπτώσεις αυτές η παρουσίαση των γεγονότων γίνεται με υπερτονισμό επουσιωδών πτυχών του θέματος, ώστε να καταστεί όσο το δυνατόν λιγότερο εμφανής η απουσία ολοκληρωμένης κάλυψης των γεγονότων.

Εμφατική προβολή δευτερευόντων θεμάτων: Τα ΜΜΕ στην προσπάθειά τους να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, ώστε να μην επικεντρωθεί σ’ ένα ουσιώδες ζήτημα ή πρόβλημα, καταφεύγουν στην εκτενή κάλυψη και διερεύνηση δευτερευόντων θεμάτων, τα οποία κρίνονται ως λιγότερο επιζήμια για τα συμφέροντα που θέλουν να εξυπηρετήσουν.

Παράγοντες που επιδιώκουν την παραπληροφόρηση

Με δεδομένη τη δυνατότητα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης να επηρεάζουν δραστικά την κοινή γνώμη είναι αναπόφευκτο το ενδιαφέρον πολιτικών και οικονομικών παραγόντων για την αξιοποίησή τους ως μέσο χειραγώγησης των πολιτών.

-  Πολιτικές παρατάξεις: Με απώτερο στόχο αρχικά την επικράτηση στις εθνικές εκλογές και κατόπιν τη διατήρηση της εξουσίας, οι πολιτικές παρατάξεις χρειάζονται και επιζητούν τη στήριξη των ΜΜΕ. Από τη στιγμή που η απόκτηση της εύνοιας των πολιτών μέσω μιας ουσιαστικής πολιτικής δράσης κι ενός σημαντικού πολιτικού έργου μοιάζει επισφαλής ή δυσεπίτευκτη -ιδίως σε περιόδους κρίσης, όπου τέτοιου είδους επιτεύξεις κρίνονται σχεδόν ανέφικτες-, οι πολιτικοί στρέφονται στην ασφαλέστερη επιλογή· στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης.
Η στήριξη, βέβαια, των πολιτικών ενδεχομένως να προκύπτει και αυτοβούλως από ορισμένα ΜΜΕ, όταν κρίνουν πως η άνοδος μιας παράταξης είναι τέτοια, ώστε σύντομα θα έχει τη δυνατότητα να διαδραματίσει ρυθμιστικό ρόλο, και άρα θα μπορεί να τους αποδώσει σημαντικά οφέλη ως ανταμοιβή.  

Οικονομικοί παράγοντες: Τα ΜΜΕ εξυπηρετούν κάποτε και οικονομικούς παράγοντες (πολυεθνικές επιχειρήσεις, ιδιωτικές εταιρείες), με τη μετάδοση εκείνων των πληροφοριών κι εκείνων των θεμάτων που στρέφουν το κοινό σε συγκεκριμένες επιλογές ή δράσεις, ώστε να προκύπτουν σημαντικά κέρδη για τους παράγοντες αυτούς.

Ενίσχυση τηλεθέασης, αναγνωσιμότητας, πωλήσεων: Τα ΜΜΕ προκειμένου να αυξήσουν το κοινό τους, και άρα τα έσοδα από τις διαφημίσεις, καταφεύγουν συχνά σ’ εκείνο το είδος της παραπληροφόρησης που κατορθώνει να ελκύσει την προσοχή του κοινού. Προχωρούν, έτσι, στη διεκτραγώδηση των γεγονότων, στη διόγκωση θεμάτων της επικαιρότητας, στη δημιουργία προσδοκίας «υποτιθέμενων» αποκαλύψεων, κι εν γένει στη δημιουργία εντυπώσεων, ώστε να διασφαλίσουν πως το κοινό θα θελήσει να παρακολουθήσει το δελτίο ειδήσεων, να προμηθευτεί την εφημερίδα ή να διαβάσει τη διαδικτυακή ανάρτηση.
Στο ίδιο πλαίσιο, μάλιστα, κινείται η τάση των ΜΜΕ να δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στα θέματα εκείνα που γνωρίζουν πως έχουν ιδιαίτερο αντίκτυπο στο κοινό. Θέματα που δεν είναι πάντοτε άξια διερεύνησης και έχουν συχνά σκανδαλοθηρικό χαρακτήρα, προτιμώνται από τα μέσα ενημέρωσης, καθώς διασφαλίζουν ένα σταθερό κοινό.  

Παράγοντες που υποβοηθούν την παραπληροφόρηση

Οι προσπάθειες των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης να κατευθύνουν την κοινή γνώμη υποβοηθούνται από επιμέρους παράγοντες που σχετίζονται με τις συνθήκες ζωής και τον τρόπο σκέψης μεγάλου μέρους των πολιτών:

- Οι πολλαπλές υποχρεώσεις και οι γοργοί ρυθμοί του σύγχρονου τρόπου ζωής, δεν επιτρέπουν στους πολίτες τη συγκριτική παρακολούθηση της επικαιρότητας και την ποιοτική εμβάθυνση στα γεγονότα. Οι περισσότεροι αρκούνται σε μια επιφανειακή προσέγγιση, που τους δεν τους προφυλάσσει από τις πάγιες τακτικές των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

- Η επιδείνωση του οικονομικού κλίματος έχει αποθαρρύνει πολλούς πολίτες και τους έχει καταστήσει ευάλωτους σε φαινόμενα λαϊκισμού. Άνθρωποι που μέχρι πρότινος θα αντιμετώπιζαν με δυσπιστία οποιαδήποτε εξαγγελία εύκολης αντιμετώπισης χρόνιων οικονομικών ζητημάτων, κάμπτονται υπό την πίεση της οικονομικής δυσπραγίας κι εμφανίζονται απρόσμενα ευεπηρέαστοι.

- Οι πολίτες που παραμένουν αποστασιοποιημένοι από τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις της χώρας, όπως κι εκείνοι που παρακολουθούν μεν τα διαδραματιζόμενα αλλά έχουν μια αμετάκλητη -φανατική- πολιτική τοποθέτηση, τείνουν να παρασύρονται εξίσου εύκολα από την επιχειρούμενη παραπληροφόρηση. Οι μεν διότι δεν γνωρίζουν επαρκώς το πολιτικό πλαίσιο και άρα δεν μπορούν να σταθούν κριτικά απέναντι στις μεταδιδόμενες πληροφορίες, και οι δε διότι είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν οτιδήποτε εξυπηρετεί την πολιτική παράταξη που υποστηρίζουν.

- Η απουσία κριτικής σκέψης, η απροθυμία συνεπούς παρακολούθησης και διερεύνησης των καίριων πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων, καθώς κι η ενδοτικότητα στην έτοιμη γνώση και άποψη, συνιστούν επιβαρυντικούς παράγοντες, αφού προσφέρουν τη δυνατότητα στους φορείς ενημέρωσης να κατευθύνουν κατά βούληση το κοινό.

- Το γεγονός ότι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις καθιστά δύσκολη, αν όχι ανέφικτη, την αντίσταση σε οικονομικά ή άλλα ανταλλάγματα, που διασφαλίζουν την απρόσκοπτη λειτουργία και την κερδοφορία τους. Έτσι, οι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες μπορούν, αν προσφέρουν το κατάλληλο δέλεαρ, να ζητήσουν την πολύτιμη στήριξη των ΜΜΕ.

- Αντιστοίχως, η ανάγκη των δημοσιογράφων να διατηρήσουν τη θέση εργασία τους ή να επιτύχουν την επαγγελματική τους εξέλιξη και άνοδο, τους ωθεί στο να καταστρατηγούν τις αρχές δεοντολογίας του επαγγέλματός τους.

Πιθανά αίτια ακούσιας παραπληροφόρησης

- Ας ληφθεί υπόψη πως η πραγματοποίηση ουσιαστικής ενημέρωσης απαιτεί σημαντική δαπάνη προκειμένου να είναι εφικτή η έρευνα -που αναλόγως το θέμα μπορεί να είναι και μακροχρόνια-, η επί τόπου κάλυψη των γεγονότων, η διεξοδική διερεύνηση όλων των παραγόντων και η αναζήτηση όλων των εμπλεκόμενων προσώπων. Με δεδομένη, επομένως, την σε όλους τους τομείς προσπάθεια εξοικονόμησης χρημάτων, είναι προφανής η τάση ορισμένων δημοσιογραφικών οργανισμών να αποφεύγουν την εξαντλητική διερεύνηση των καλυπτόμενων θεμάτων, με αποτέλεσμα το τελικό προϊόν να είναι ημιτελές ή ελλιπές.

- Η ολοένα αυξανόμενη ανάγκη των μέσων ενημέρωσης να καλύπτουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα τα γεγονότα της επικαιρότητας, έχει ως συνέπεια την κάποτε βιαστική ή και πρόχειρη μετάδοση πληροφοριών, οι οποίες στη συνέχεια αποδεικνύονται ανακριβείς. Τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, άλλωστε, έχουν να ανταγωνιστούν το κυρίαρχο και αστραπιαία ανταποκρινόμενο διαδίκτυο, στο οποίο υπάρχουν και «δημοσιογραφικές» σελίδες που σπεύδουν να δημοσιεύσουν «ειδήσεις», προτού γίνει η αναγκαία διερεύνησή τους. Στο πλαίσιο της διαδικτυακής ενημέρωσης, μάλιστα, είναι συχνή η αναδημοσίευση και η τάχιστη αναμετάδοση πληροφοριών, που έχουν γίνει άκριτα αποδεκτές ως έγκυρες, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε περισσότερο από ανυπόστατες φήμες.  

Συνέπειες παραπληροφόρησης

- Οι πολιτικές επιλογές των πολιτών αποτελούν προϊόν χειραγώγησης, και φυσικά βασίζονται σε λανθασμένα κριτήρια, αφού δεν τους έχει δοθεί η αντικειμενική και ακριβής εκείνη πληροφόρηση που θα επέτρεπε τη λήψη ορθών αποφάσεων. Προκύπτει, έτσι, μια κατάφωρη υπονόμευση της δημοκρατίας, εφόσον οι πολίτες καθοδηγούνται σε συγκεκριμένα συμπεράσματα, και άρα σε συγκεκριμένες επιλογές, χωρίς επί της ουσίας να τους παρέχεται η ευκαιρία να αποφασίσουν έχοντας πλήρη και ακριβή γνώση των οικονομικών και πολιτικών δεδομένων.

- Κάθε πτυχή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής των πολιτών καθίσταται ευάλωτη στο ενδεχόμενο διάδοσης ανακριβών πληροφοριών, που μπορούν να προκαλέσουν τεχνητές εντάσεις, αλλά να επιφέρουν πραγματική επιδείνωση στο οικονομικό κλίμα και να οδηγήσουν έτσι τους πολίτες σε σπασμωδικές κινήσεις και βεβιασμένες αποφάσεις.

- Η διαστρέβλωση της αλήθειας και η απόπειρα μετάθεσης ευθυνών από τη μεριά των πολιτικών, μπορεί να δημιουργήσει εν δυνάμει επικίνδυνες καταστάσεις, αν οι πολίτες λανθασμένα εκλάβουν ως υπεύθυνες για τα επιμέρους προβλήματα έτερες εθνικές ή κοινωνικές ομάδες.  

Τρόποι αντιμετώπισης του φαινομένου

Η ανάγκη για έγκυρη ενημέρωση συνιστά αναμφισβήτητα ένα από τα πλέον καίρια αιτήματα της εποχής μας, καθώς είναι ο μόνος τρόπος για τη λήψη ορθών αποφάσεων σε κρίσιμους τομείς της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Θα πρέπει, εντούτοις, να έχουμε υπόψη μας πως συχνά η παρουσίαση των γεγονότων έχει υποκειμενικό χαρακτήρα και εμφανίζεται έκδηλα μεροληπτική, όχι κατ’ ανάγκη διότι επιχειρείται η παραπληροφόρηση του κοινού, αλλά διότι το συγκεκριμένο μέσο ενημέρωσης έχει μια ξεκάθαρη κομματική θέση, και παρουσιάζει τα γεγονότα υπό το πρίσμα αυτής της πολιτικής άποψης. Είναι, επομένως, σημαντικό να αντιλαμβάνεται το κοινό από ποια μέσα λαμβάνει την πληροφόρησή του και κατά πόσο τα μέσα αυτά έχουν δηλωμένη ή όχι κομματική τοποθέτηση.

- Ένα βασικό ζητούμενο για την αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης είναι η συνειδητή προσπάθεια του πολίτη να προφυλαχθεί από τις απόπειρες χειραγώγησής του. Είναι αναγκαία, δηλαδή, η απάλειψη της ευπιστίας και η αναζήτηση πληροφοριών από ποικίλες πηγές, ώστε να καθίσταται εφικτή η συγκριτική εξέταση των μεταδιδόμενων πληροφοριών. Οι πολίτες θα πρέπει να αντιλαμβάνονται πως δεν υπάρχουν αυθεντίες στο χώρο της ενημέρωσης και πως είναι απολύτως σημαντικό να στέκουν κριτικά απέναντι στις παρουσιαζόμενες ειδήσεις και πληροφορίες.

- Κρίσιμος είναι φυσικά ο ρόλος της παιδείας, καθώς μπορεί να επιτύχει την ενίσχυση της αντιληπτικής ικανότητας των νέων, και άρα να καταστήσει εφικτή τη ζητούμενη πνευματική τους εγρήγορση έναντι στις απόπειρες παραπληροφόρησης.

- Οι πολίτες θα πρέπει να έχουν ενεργό ενδιαφέρον για τα πολιτικά ζητήματα του τόπου, ώστε να είναι σε θέση να διαμορφώνουν τις πολιτικές τους απόψεις και να κρίνουν τα γεγονότα της επικαιρότητας με σαφή γνώση των δεδομένων, και όχι βασιζόμενοι σε ευκαιριακή και επιφανειακή ενημέρωση.

- Τα ΜΜΕ οφείλουν να τηρούν απαρέγκλιτα τις αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, και να διεκδικούν την επιβράβευση του κοινού για την εγκυρότητα και την αξιοπιστία τους. Οφείλουν, επίσης, να σέβονται και να υπηρετούν το δημοκρατικό πολίτευμα, απέχοντας από την εξυπηρέτηση πολιτικών συμφερόντων, έστω κι αν το δέλεαρ γι’ αυτά είναι σημαντικό.

- Η πολιτεία, μέσω της δικαιοσύνης, θα πρέπει να μεριμνήσει για τον αυστηρότερο έλεγχο της λειτουργίας των ΜΜΕ, επεμβαίνοντας αποφασιστικά όποτε διαπιστώνεται πως υπάρχει σκόπιμη μετάδοση ανακριβών πληροφοριών.


- Οι πολιτικοί θα πρέπει να κατανοήσουν πως η αναμενόμενη από αυτούς πολιτική δράση δεν μπορεί να βασίζεται σε παρωχημένες τακτικές παραποίησης των γεγονότων και συνεχή αποποίηση ευθυνών, αλλά σε ώριμη και υπεύθυνη παραδοχή της αλήθειας. Ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία εντυπώσεων με αλλεπάλληλες διαστρεβλώσεις της αλήθειας και συνεχείς πιέσεις στα ΜΜΕ, αλλά η συνέπεια και η ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες. 


Read more: http://latistor.blogspot.com/2015/03/blog-post_12.html#ixzz4zkf64VRx

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ / ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ – ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ - ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ 

Ορισμοί:
Ελεύθερος χρόνος: πρόκειται για το χρόνο που ανήκει αποκλειστικά στον άνθρωπο για να ξεκουραστεί, ν' αξιοποιήσει τις κλίσεις του, να καλλιεργήσει τα ενδιαφέροντα του. Ψυχαγωγία: (< ψυχήν + άγω= οδηγώ την ψυχή) είναι η δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου, που προσφέρει στον άνθρωπο ευχαρίστηση, χαλάρωση, απομάκρυνση απ' την πραγματικότητα και τη μονοτονία, ψυχοπνευματική καλλιέργεια. Διασκέδαση: (< σκεδάννυμι= σκορπίζω) αφορά την εκτόνωση που έχει ανάγκη ο άνθρωπος στη ζωή και ειδικότερα στον ελεύθερο χρόνο του, προκειμένου να νιώσει ψυχικά ισορροπημένος. Συχνά όμως ταυτίζεται με τη «νόθα» ψυχαγωγία, την απόπειρα φυγής, το «σκότωμα της ώρας».

 Μορφές ψυχαγωγίας 
Α. Ποιοτική, γνήσια: αθλητισμός, ταξίδια, ενασχόληση με τέχνες κλπ. Πρόκειται για οργανωμένη δραστηριότητα ή απασχόληση του ανθρώπου που αποσκοπεί στην ευχαρίστηση και στη γόνιμη αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου.

 Β. Νόθη: τυχερά ή ηλεκτρονικά παιχνίδια, ναρκωτικά, καταχρήσεις, υποκουλτούρα κ.α. Αυτό το είδος ψυχαγωγίας αποτελεί απόπειρα φυγής απ' τη μονότονη πραγματικότητα, αποπροσανατολίζοντας τον άνθρωπο και προσφέροντάς του φαινομενική και προσωρινή εσωτερική πληρότητα ή αυτάρκεια.

ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑΣ


  •   Αναζωογόνηση σώματος και πνεύματος, ξεκούραση, ανάκτηση δυνάμεων, τόνωση ψυχοσωματικής υγείας.
  •  Ηρεμία, εξασφάλιση συναισθηματικής ισορροπίας κι εσωτερικής πληρότητας απαλλαγή από άγχη, νευρώσεις, φόβους, αγωνίες.
  •  Διεύρυνση πνευματικών οριζόντων, ανάπτυξη πνευματικών λειτουργιών, καλλιέργεια προβληματισμού, μόρφωση κι επιμόρφωση. 
  •  Δημιουργία, αισθητική, ηθική καλλιέργεια, ανάπτυξη καλαισθησίας, εξευγενισμός του ανθρώπου. 
  • Σύσφιξη κοινωνικών σχέσεων, ανάπτυξη κοινωνικότητας
  •  Διασφάλιση αρμονικής κοινωνικής συμβίωσης. 
ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΣΩΣΤΑ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ;
  • Καταναλωτικά πρότυπα, Κρίση αξιών, επίπλαστες ανάγκες
  • ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η πίεση που δέχεται ο άνθρωπος στο εργασιακό του περιβάλλον, η σωματική και ψυχική κόπωση
  •  ανάγκη για εκτόνωση και φυγή από την καθημερινότητα οδηγεί σε τρόπους διασκέδασης παθητικός, αδράνεια πνευματική
  • Έλλειψη ερεθισμάτων και κινήτρων για ποιοτική ψυχαγωγία απ' το ευρύτερο κοινωνικό ή οικογενειακό περιβάλλον. 
  •  εξοντωτικός ρυθμός ζωής, άγχος, ανταγωνισμός, υπερεργασία, αίσθηση εγκλεισμού, «ασφυξία», αναζήτηση εκτόνωσης. 
  •  προβολή της νόθης ψυχαγωγίας απ' τα Μ.Μ.Ε. για εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων. 
  •  μιμητισμός, μόδα, ξενομανία.  τεχνοκρατική παιδεία, απουσία πνευματικών ανθρώπων

  • ΤΡΟΠΟΙ ΟΡΘΗΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - 
  • Μελέτη: διευρύνει τους ορίζοντες, εξάπτει την περιέργεια, οξύνει την κρίση και το γόνιμο προβληματισμό. - 
  • κινηματογράφος, θεάματα ποιότητας, θέατρο: το άτομο συμμετέχει, συμπάσχει, συγκινείται, προβληματίζεται, οξύνονται η κρίση κι η φαντασία του, όταν προβάλλονται σοβαρά μηνύματα και πρότυπα. 
  • - επαφή με τις τέχνες και την παράδοση.
  •  - άθληση: ψυχική υγεία ως αποτέλεσμα της σωματικής ηρεμίας, εκτόνωση του περίσσιου φορτίου ενέργειας, καλλιέργεια του συναγωνισμού. 
  • - ταξίδια: επαφή με τη φύση, ευαισθητοποίηση, εμπειρίες, γνωριμία με ήθη κι έθιμα. - 
  • κοινωνικές σχέσεις, εορταστικές εκδηλώσεις, συντροφιά μ' άλλους ανθρώπους, ένταξη σε κοινωνικοπολιτικές ομάδες, συλλόγους, ανταλλαγή απόψεων.
ΕΥΘΥΝΗ ΦΟΡΕΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ:
ΜΜΕ: Προβάλλουν έυπεπτα θέματα και τον βιομηχανικό τρόπο διασκέδασης
ΠΟΛΙΤΕΙΑ:  ανυπαρξία κατάλληλων χώρων άθλησης, βιβλιοθηκών, αιθουσών για πολιτιστικές εκδηλώσεις_ δεν υπάρχουν κίνητρα για πιο δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου
ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: ΔΕΝ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

ΓΛΩΣΣΑ/ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

ΓΛΩΣΣΑ
 Ορισμός: ▪ 
                 ▪ Σύστημα σημείων συμβόλων με το οποίο τα μέλη μιας γλωσσικής κοινότητας στέλνουν και δέχονται μηνύματα, δηλαδή επικοινωνούν.
 Η σημασία της:
 1) Συμβάλλει στην πνευματική συγκρότηση του ανθρώπου:     ▪ είναι φορέας ιδεών και πεποιθήσεων. Η γλώσσα είναι το όχημα της σκέψης. Πλούσια γλώσσα σημαίνει πλούσια σκέψη. Δεν είναι τυχαίο ότι αξιοθαύμαστους πολιτισμούς ανέπτυξαν λαοί με υψηλό γλωσσικό υπόβαθρο ( Αιγύπτιοι, Κινέζοι, Έλληνες ).
    ▪ παρέχει τη δυνατότητα ικανοποίησης της φιλομάθειάς του.
    ▪ η μελέτη του γλωσσικού φαινομένου διευρύνει τους γνωστικούς ορίζοντές του.
.   ▪ η γνώση και ο χειρισμός της βοηθά το άτομο να αντιλαμβάνεται, αλλά και να εκφράζει τις λεπτές και δυσδιάκριτες σημασιολογικές αποχρώσεις μιας     έννοιας.
2) Σημαντικός ο ρόλος της στην πολιτική ζωή:     ▪ με τη γλώσσα οι άνθρωποι ανταλλάσσουν πολιτικές απόψεις, επιχειρηματολογούν, συναινούν σε πολιτικά ζητήματα ή διαφοροποιούνται
    ▪ με την ορθή χρήση της οι πολίτες διατυπώνουν τις απόψεις τους με ευκρίνεια και πειθώ.
    ▪ η βαθιά γνώση των λειτουργιών της βοηθά στην αποκάλυψη της δημαγωγικής πολιτικής και της λαικιστικής ρητορείας.
3) Στο πλαίσιο της κοινωνικής ζωής:     ▪ η διαδικασία κοινωνικοποίησης των ατόμων στηρίζεται στη γλώσσα. Όσο πιο πλούσια σε περιεχόμενο, έκφραση σκέψεων, συναισθημάτων είναι μια  γλώσσα, ανάλογη είναι και η ποιότητα της κοινωνικοποίησης.
    ▪ αποτελεί μέσο επικοινωνίας και ανταλλαγής πληροφοριών και απόψεων · με το διάλογο τα άτομα προσεγγίζουν το ένα το άλλο συνεννοούνται και επιλύουν τις διαφορές τους. Ταυτόχρονα όμως, η γλώσσα τον βοηθά στην προάσπιση και διεκδίκηση των κεκτημένων του, αλλά και στη δυνατότητά του να προβάλλει τη διαμαρτυρία του σε ό,τι παραβιάζει τα συμφέροντά του. 
4) Η γλώσσα συνιστά σημαντικό στοιχείο της πολιτιστικής και εθνικής ταυτότητας ενός λαού:      ▪ μέσω αυτής (γραπτός και προφορικός λόγος) διασώζεται η πολιτιστική κληρονομιά Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, αποτελεί όπλο αντίστασης κάθε λαού στην πολιτισμική ισοπέδωση.

5) Ως μέσο έκφρασης συναισθημάτων ευνοεί την ψυχική επαφή και τη βαθύτερη επικοινωνία των ανθρώπων. Οι λέξεις κινητοποιούν τις συγκινησιακές και νοητικές δυνάμεις, του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου και παράγουν βιώματα, που αντιστοιχούν στο νόημά τους.
6) Σημαντική η συμβολή της στη διεθνή ζωή. Με τη γλωσσομάθεια:
  ▪ διευκολύνεται η επικοινωνία των λαών
  ▪ υλοποιείται κάθε μορφή συνεργασίας.
Μορφή και προβλήματα της ελληνικής γλώσσας
 Υπακούοντας στο νόμο της εξέλιξης, ερχόμενη σ’επαφή μ’άλλες γλώσσες υιοθετεί και ταυτόχρονα αποβάλλει κάποια στοιχεία. Μέσα από μια σύγκριση ανάμεσα στην αρχαία και τη νεοελληνική διαπιστώνεται:
 ▪ αλλαγή στον αριθμό και τη χρήση των λέξεων, των εκφράσεων και των νοημάτων.
 ▪ γενική τάση υπεραπλούστευσης των νοημάτων και αποφυγή σύνθετων εκφράσεων.
 ▪ συχνότατη χρήση ξένων λέξεων.
 ▪ ξενομανία, εισαγωγή ξενόφερτων γλωσσικών στοιχείων στο καθημερινό λεξιλόγιο ( μορφή πολιτιστικού ιμπεριαλισμού). Άρα:
 ▪ έντονο και σοβαρό το φαινόμενο «λεξιπενίας» και συρρίκνωσης της γλώσσας στους νεοέλληνες.

Αίτια κρίσης της γλώσσας
  • Στην εποχή μας η γλώσσα έχει μετατραπεί σε εργαλείο «μιμητισμού», προπαγάνδας, διαφήμισης, παραπληροφόρησης και πολιτιστικής αλλοτρίωσης.
  • Αντικατοπτρίζει τη γενική πολιτισμική διάβρωση και συνδέεται βαθιά με την πολύπλευρη κρίση που διέρχεται η ελληνική κοινωνία. Ως φαινόμενο κοινωνικό, δημιουργεί προβλήματα, τα οποία αποτελούν κοινωνικά στίγματα, γιατί αφορούν στις  σχέσεις των ανθρώπων, στις επιθυμίες τους, στις ανάγκες τους. Τα αίτια κρίσης της γλώσσας είναι τα ακόλουθα:
    1) Η γενικότερη κρίση και δυσλειτουργία της παιδείας
    :
       ▪ Ο εξειδικευτικός χαρακτήρας δε συμβάλλει στην ευρύτερη πνευματική καλλιέργεια ( τεχνοκρατικός χαρακτήρας παιδείας.)
       ▪ η κακή οργάνωση της γλωσσικής διδασκαλίας.
2) Τα ΜΜΕ και κυρίως η τηλεόραση, στα οποία κυριαρχούν:
    ▪ η υποχώρηση του λόγου έναντι του ήχου και της εικόνας
    ▪ τα χαμηλής ποιότητας προγράμματα
    ▪ η διαφήμιση με τη συνθηματολογική χρήση της γλώσσας
    ▪ η άκριτη υιοθέτηση ξένων μορφών κουλτούρας και η συνακόλουθη εισροή ξένων λέξεων στη γλώσσα μας.
    ▪ η «υπερκατανάλωση» θεάματος που περιορίζει την ανθρώπινη επικοινωνία και την ανάγνωση βιβλίων.
▪ η κακή χρήση της γλώσσας από πολιτικούς και πνευματικούς ηγέτες των οποίων οι δηλώσεις προβάλλονται από τα ΜΜΕ.
3) Η ιεράρχηση αξιών του σύγχρονου ανθρώπου, η ταύτιση του «έχειν» με το «είναι». Η επιδίωξη του υλικού ευδαιμονισμού συνεπάγεται την έλλειψη του ελεύθερου χρόνου και της διάθεσης για γνήσια ψυχαγωγία (π.χ. βιβλίο).
4) Η ποιότητα των ανθρώπινων σχέσεων: σχέσεις τυπικές, συμβατικές, απρόσωπη επικοινωνία που εξυπηρετεί μόνο τις αναγκαίες συναλλαγές. Η επικοινωνιακή κρίση οφείλεται και στην έλλειψη ελεύθερου χρόνου και στην αποξένωση και εξατομίκευση που γεννά η εποχή μας. Ανταγωνιστικό και ωφελιμιστικό πνεύμα διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις και δεν ευνοείται η ανάπτυξη διαλόγου και η συνακόλουθη εκτεταμένη χρήση ενός διευρυμένου γλωσσικού κώδικα.
5) Η πολιτική ζωή: λαϊκίστικες, συνθηματολογικές εκφράσεις, «ξύλινη» γλώσσα που αντιστοιχεί πλήρως στις κομματικές πεποιθήσεις.
6) Η τεχνολογική εξέλιξη και η επίδραση των αναπτυγμένων χωρών έχουν ως συνέπεια τη χρήση ξενικής ορολογίας, την ξενομανία και το μιμητισμό.
    Η συνύπαρξη της Ελλάδας με οικονομικά ισχυρότερα κράτη, που ασκούν πολιτικό έλεγχο και πολιτιστική ηγεμονία, ωθεί προς την παραπάνω τάση.( αποτέλεσμα παγκοσμιοποίησης.)
 Προτάσεις αντιμετώπισης της γλωσσικής πενίας.
▪ αναθεώρηση των λειτουργιών της, των εκφράσεών της, των τρόπων μέσω των οποίων διατυπώνονται τα νοήματά της.
▪ ενίσχυση της γλώσσας ως στοιχείου κοινότητας, συνοχής και κοινωνικής ανόδου και όχι διακρίσεων και κοινωνικών αντιφάσεων.
▪ είναι αναγκαία η συμβολή των πνευματικών ανθρώπων και των πολιτικών ηγετών, στη σωστή χρήση της γλώσσας, οι οποίοι χρειάζεται να καλλιεργήσουν κλίμα σκέψης, κριτικής, να προσφέρουν ερεθίσματα, συντελώντας στην αναβάθμισή της.
▪ απαιτείται νέα εκπαιδευτική πολιτική.
▪ κρίνεται αναγκαίος ο εκσυγχρονισμός της διδασκαλίας των γλωσσικών μαθημάτων με μεθόδους τέτοιες, που να ενισχύουν το ενδιαφέρον των διδασκόμενων να προσεγγίσουν την ελληνική ιστορία, τη λογοτεχνία, μορφές της ποίησης και της πεζογραφίας.
▪ απαιτείται η σωστή επιλογή στην υιοθέτηση ξενικών όρων και η ταυτόχρονη εγκατάλειψη ξεπερασμένων γλωσσικών τύπων, που χρησιμοποιούνται από συγγραφείς, διανοούμενους, ειδικούς του λόγου.
▪ συνεργασία των ειδικών του λόγου, των εκπαιδευτικών, των πνευματικών ηγετών.
▪ σωστή παιδεία, ολοκληρωμένη αγωγή, συστηματική εκπαίδευση.
▪ προβολή ορθής χρήσης της γλώσσας από τα ΜΜΕ και εκπαιδευτικά τηλεοπτικά προγράμματα.
▪ κινητοποίηση των ίδιων των Ελλήνων στο θέμα προβολής και προάσπισης της γλώσσας του. Συνειδητοποίηση της ανάγκης  της γνώσης, της ανάγνωσης βιβλίων, της διατήρησης της ελληνικότητας και αυθεντικότητας της γλώσσας.
▪ αναδιαμόρφωση των σχολικών προγραμμάτων ώστε να αποφεύγεται η στείρα απομνημόνευση και να προάγεται ο εμπλουτισμός του λεξιλογίου μέσα από την ενασχόληση με κείμενα που να κεντρίζουν το ενδιαφέρον του μαθητή.


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

τελευταία tips πριν τις εξετάσεις

Καλή δύναμη και καλή επιτυχία σε όλους τους υποψήφιους

Μερικά τελευταία tips για το μάθημα της Ιστορίας
1. Διαβάστε πολύ πολύ προσεκτικά τις ερωτήσεις . Σιγουρευτείτε ότι καταλάβατε τί ζητάει και σε ποιο σημείο ή σημεία του βιβλίου θα ανατρέξετε.
2. Αν για κάτι έχετε αμφιβολίες για το αν πρέπει να το γράψετε ή όχι είναι καλύτερα να το γράψετε.
3. Προσοχή στη διατύπωση κυρίως στους ορισμούς. Πάντα δίνουμε στον ορισμό και το χρονικό πλαίσιο.(π.χ. διχοτόμηση της δραχμής, αρχή δεδηλωμένης κλπ)
4. Στην ανάλυση της πηγής μην ξεχάσετε να αναφέρεται τα στοιχεία της πηγής.(τίτλο,συγγραφέα κλπ). Προσέξτε την προέλευση της,  αν συμφωνεί ή διαφωνεί με το βιβλίο και προσπαθήστε να εξηγήσετε γιατί; (π.χ. αν το θέμα αφορά το έργο του Βενιζέλου και η πηγή προέρχεται από αντίπαλη εφημερίδα ή αντίπαλο πολιτικό ).
5. ΜΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΤΕ την πηγή!

6. Ξεκουραστείτε την προηγούμενη μέρα!
Είμαι εδώ για κάθε απορία!